Mijn moeder en ik
Een leven waarin bowling veel meer was dan een sport. Verhalen over mijn moeder Farida Pascoal, onze gezamenlijke passie en een wereld die generaties met elkaar verbond. Pas als je terugkijkt op je leven, ontdek je soms dat er een rode draad doorheen loopt. Bij mij begon die rode draad niet op school, niet op een voetbalveld en zelfs niet in de straat waar ik opgroeide. Hij begon op een bowlingbaan.
Niet omdat ik zelf zo graag wilde bowlen, maar omdat ik als klein jongetje gewoon met mijn moeder mee moest. Er was geen oppas. Dus gingen mijn zus en ik mee van bowlingcentrum naar bowlingcentrum. Terwijl mijn moeder haar wedstrijden speelde, vermaakten wij ons tussen de banen, de spelers en de vaste gezichten die ieder weekend weer terugkeerden.
Zonder dat ik het wist, groeide ik op in een wereld die mijn leven zou bepalen.
Langzaam veranderde mijn rol.
Van het kleine jongetje dat langs de baan zat, naar de supporter die zijn moeder luidkeels aanmoedigde. Van een jeugdspeler naar haar teamgenoot. Van leerling naar trainer. En uiteindelijk stonden we tientallen jaren naast elkaar, gedreven door dezelfde passie voor de sport.
Maar deze serie gaat niet over strikes, gemiddelden of kampioenschappen. Natuurlijk zullen die voorbij komen, want ze horen bij ons verhaal. Mijn moeder behaalde een palmares waar iedere sporter trots op zou zijn. Ik heb zelf jarenlang op het hoogste teamniveau gespeeld en later met veel plezier training gegeven. Toch zijn dat niet de verhalen die ik wil vertellen.
Ik wil schrijven over alles wat zich rondom die bowlingbanen afspeelde.
Over de mensen die vrienden voor het leven werden.
Over de lange autoritten naar toernooien in alle uithoeken van Nederland en ver daarbuiten.
Over winnen en verliezen.
Over humor, verdriet, spanning en trots.
Over de lessen die mijn moeder mij gaf, zonder dat ze misschien zelf doorhad hoe belangrijk ze waren.
En over een tijd waarin een bowlingcentrum voor velen voelde als een tweede thuis.
Nu mijn moeder ernstig ziek is, merk ik hoe vaak mijn gedachten teruggaan naar die wereld. Niet uit verdriet, maar uit dankbaarheid. Want ik besef steeds meer dat het bowlen ons veel meer heeft gegeven dan bekers of titels.
Het gaf ons een leven vol herinneringen.
Met deze nieuwe serie wil ik die herinneringen bewaren. Voor mezelf. Voor mijn familie. Voor iedereen die mijn moeder heeft gekend. En voor de mensen die nieuwsgierig zijn naar een tijd waarin sport niet alleen een wedstrijd was, maar een manier van leven.
Welkom bij De rode bowlingdraad.
Het eerste verhaal laat niet lang op zich wachten.
En geloof me…
Het begint allemaal met een klein jongetje dat eigenlijk helemaal niet wist dat hij verliefd zou worden op een sport.
