Een leven waarin bowling veel meer was dan een sport. Verhalen over mijn moeder Farida Pascoal, onze gezamenlijke passie en een wereld die generaties met elkaar verbond.Pas als je terugkijkt op je leven, ontdek je soms dat er een rode draad doorheen loopt. Bij mij begon die niet op school, niet op een voetbalveld en zelfs niet in de straat waar ik opgroeide. Hij begon op een bowlingbaan.
Zo ook dit verhaal…
Dit verhaal is al eerder gepubliceerd, maar past volgens mij helemaal in deze serie en daarom heb ik dit verhaal iets aangepast en verplaatst naar de rode bowlingdraad serie.
Sommige wedstrijden vergeet je nooit. Niet omdat je een record gooide of een grote prijs won, maar omdat het verhaal erachter veel groter is dan de uitslag. Dit was zo’n wedstrijd.
Mijn tegenstander was niet zomaar iemand. Het was mijn stiefvader Charley, de man van mijn moeder Farida. In de bowlingwereld kende vrijwel iedereen hem als CeeBee. Hij was een uitstekende bowler, maar bovenal een vakman. Vele Nederlandse en internationale topspelers vertrouwden hun bowlingballen aan hem toe om ze perfect te laten boren. Buiten de bowlingbaan was hij mijn stiefvader. Op de bowlingbaan was hij een concurrent die niets weggaf.
Tijdens de plaatselijke kampioenschappen van Bowlingvereniging Oosterhout vochten we ons allebei naar de top van het klassement. Na de voorronden stonden we samen los van de rest. CeeBee op de eerste plaats met 1774 pins, ik daar vlak achter met 1713. Een achterstand van 61 pins. De nummer drie volgde op ruime afstand.
Het kampioenschap leek uit te draaien op een rechtstreeks duel tussen stiefvader en stiefzoon.
De finale begon zoals de voorronde was geëindigd. CeeBee hield de controle en ik bleef jagen. Het verschil leek nauwelijks kleiner te worden. Tot de laatste game.
In het negende frame gebeurde wat niemand had zien aankomen. CeeBee liet een lastige split staan. Een kleine fout misschien, maar op dat moment van onschatbare waarde. Ineens was het verschil weer overbrugbaar en voelde je de spanning in de hele bowlinghal. Alle ogen waren nog maar op één baan gericht.
De beslissing moest vallen in het tiende frame.
We deden allebei precies wat je van ervaren bowlers mag verwachten. Geen angst, geen behoudend spel. We gingen allebei vol voor de winst. We sloten allebei af met drie opeenvolgende strikes. Mooier kon een finale eigenlijk niet eindigen.
Toen alle pins waren geteld, bleef er precies drie pins verschil over.
Mijn score: 1348.
Die van CeeBee: 1345.
Drie pins.
Dat was genoeg om mij kampioen van Oosterhout te maken.
Maar deze wedstrijd betekende voor mij meer dan alleen een titel.
Tijdens deze kampioenschappen was Charley mijn grootste concurrent, maar dat was slechts voor even.
Want buiten deze finale was hij mijn captain.
Waar Charley speelde, speelde ik. Waar hij een team samenstelde, maakte ik daar meestal deel van uit. Jarenlang speelde ik met trots in Proshop CeeBee/Teamwork, het team waarvan hij de captain en drijvende kracht was. Ik keek naar hem op, leerde van hem en volgde hem bijna vanzelfsprekend. Niet omdat het moest, maar omdat hij iemand was die je graag volgde.
Eén middag stonden we naast elkaar op de bowlingbaan, maar tegenover elkaar in de strijd. Niet als captain en teamgenoot, maar als twee bowlers die elkaar niets cadeau gaven. Vriendschap en respect maakten voor even plaats voor één gezamenlijk doel: kampioen worden.
Dat ik uiteindelijk met slechts drie pins verschil won, maakte de overwinning bijzonder. Maar als ik er nu op terugkijk, is dat niet wat is blijven hangen. Wat is gebleven, is de herinnering dat ik het mocht opnemen tegen de man die jarenlang mijn captain was.
Na zijn overlijden heb ik nog maar kort nationale competities gespeeld. Het plezier was verdwenen. De captain die jarenlang voorop was gegaan, stond niet meer naast me op de approach. Zonder Charley voelde de sport anders. Niet minder mooi, maar voor mij nooit meer hetzelfde.
Als ik tegenwoordig aan deze finale terugdenk, zie ik niet de score op het wedstrijdformulier. Ik zie twee mannen op de bowlingbaan. Een captain en zijn teamgenoot. Een stiefvader en zijn stiefzoon.
Even concurrenten.
Voor altijd verbonden.
De rode bowlingdraad gaat verder…
Het verslag van de bowlingvereniging in Weekblad Oosterhout op de woensdag daarna…
De yellow army van Proshop CeeBee heeft dit kampioenschap op eenzame hoogte gedomineerd. Het gebeurde met vallen en opstaan (HOI op baan 3). Een losse hak, een schoen zonder hak en een laagvliegende HOI zorgde voor een aanvaring met approach, die de grondvesten deed trillen. De yellow army van Proshop CeeBee heeft dit kampioenschap op eenzame hoogte gedomineerd. Het gebeurde met vallen en opstaan (HOI op baan 3). Een losse hak, een schoen zonder hak en een laagvliegende HOI zorgde voor een aanvaring met approach, die de grondvesten deed trillen.
Waar CeeBee heerste in de voorronde nam Hermann-Otto het heft in handen in de finale. De voorsprong van dit tweetal op de rest van het veld was gigantisch en declasseerde de overige spelers van deze klasse tot figuranten in dit blijspel. De gemiddeldes van 218 pins voor beide spelers zegt genoeg en de belangrijkste doelstelling, het kampioenschap naar 1 van deze 2 spelers was al snel gehaald.
Dat het uiteindelijk HOI is geworden, was een verrassing, daar CeeBee voor de laatste nog een ruime voorsprong van 48 pins had. Een foutje in de 9 frame van Charley en een serie van strikes voor HOI zorgde voor een beslissing in de wedstrijd. HOI kampioen…
