Het is donderdag 18 juli 2002. Een datum die twee jaar later nog veel meer betekenis zou krijgen. Na het beëindigen van mijn relatie eerder dit jaar ben ik nog maar net ingetrokken in mijn eigen appartementje aan de Hertogenlaan. Ook heb ik afscheid moeten nemen van mijn mooie teckel Chester, die door een onoplettendheid van mijn ex was verdronken. Tussendoor ben ik nog even op en neer naar Keulen geweest, waar ik een concert van Al Jarreau heb bijgewoond. Het dak ging eraf bij ‘Roof Garden’. Maar nu staat een bezoek aan Barcelona op het programma. Daar heb ik echt zin in.
Barcelona is mijn favoriete stad. By far! Ik ben er eerder geweest. Enkele jaren voor de Olympische Spelen voor het eerst. Toen het nog in de steigers stond en alles in opbouw was en je tussen Badalona en Barceloneta alleen maar gesloopte fabrieken zag. Mijn eerste indruk van de stad was Pg. de Colon, want daar stopte de bus en gingen we onze eigen weg om de stad te verkennen. Zo door smalle stegen richting La Rambla, de eerste kennismaking met Plaça Reial en alles wat ik zo mooi vond. Snel naar Parc Güell en al die bezienswaardigheden die je op zo’n dag moest doen. Barcelona heeft toen mijn hart gestolen. Ik heb er van het water van Barcelona gedronken en zou er ook na deze reis nog vaak terugkeren. Ook was ik er al een keer naartoe gereden gereden met de auto. Hotel in Carrer Ample, vlak bij het postkantoor. Deze keer ga ik erheen om Ma te begeleiden en met haar te trainen, maar bovenal om weer eens door deze stad te struinen. En tussendoor ook mijn boek te lezen…
We vliegen met een Boeing van KLM van Schiphol naar Barcelona. Ma zal er gaan deelnemen aan het 24th Trofeu Internacional Ciutat de Barcelona in bowling Pedralbes, op een steenworp afstand van het Camp Nou. Het stadion van een van mijn favoriete clubs, met die mooie banden met ONS ALLER AJAX.
Buiten de terminal worden we opgehaald door twee hele gezellige dames op leeftijd en zij pikken ons op met hun piepkleine autootje. Zij zijn vrijwilligers bij het toernooi en hebben de taak om ons op te halen en naar de bowling te brengen. Onderweg komt het gesprek natuurlijk ook op Barça en Louis van Gaal, de trainer van dat moment. Hun mening is heel duidelijk en die steken ze ze niet onder stoelen of banken. Ze moeten niets van hem hebben. Vooral zijn respectloze gedrag tegenover de fans en de pers zit hun dwars. Die man past gewoon niet bij hun Barça, althans dat vinden zij.
Johan Cruijff, hun held, dát is een ander verhaal. El Flaco is een heilige in Barcelona. Niet als de Verlosser of zoals wij in Nederland graag El Salvador noemen. Voor hen is hij El Flaco, de Magere. Bij ons in Nederland eerder de Verlosser, El Salvador.
Van Gaal mag nog niet eens in zijn schaduw staan. Dat wordt ons tijdens de rit wel heel duidelijk gemaakt. We vermaken ons goed op de korte tocht van vliegveld naar de bowling.
Bij de bowling op de stoep nemen we afscheid van deze gezellige dametjes en worden binnen al even vriendelijk ontvangen door de toernooiorganisatie. Eerst de bowlingballen afgeven, een café solo, een bocadillo met jamón, een colaatje en wat kletsen met andere deelnemers. Als we eraan toe zijn, brengt de organisator ons met onze koffers naar het hotel. Weer een klein autootje, de bagage past er net in en dan op naar het hotel.
We rijden vlak langs stadion Camp Nou, waarin ik in 1987 mijn favoriete teams AJAX en Barça het tegen elkaar op zag nemen. Ajax met Johan Cruijff aan het roer als trainer, die het seizoen daarop bij de club zou vertrekken. Met o.a. deze spelers die ik mij nog goed herinner: Stanley Menzo, Sonny Silooy, Danny Blind, Frank Rijkaard, Rob Witschge, Jan Wouters, Aron Winter en John van ’t Schip. Er waren er nog een paar meer, maar die kan ik mij nu niet voor de geest halen.
We volgen de lange bocht naar beneden over de Av. de Joan XXIII. De Av. Diagonal oversteken, dan twee keer naar rechts en dan zijn wij er: het AC Hotel Victoria Suites. Niet zo heel ver van de bowling. Op loopafstand, dichtbij restaurants en barretjes. We checken in, brengen onze spullen naar de kamer en frissen ons op. Daarna gaan we meteen weer terug naar de bowling voor een trainingssessie. Het was dan wel op loopafstand, maar dat wil niet zeggen dat je er zonder enige inspanning komt. Barcelona is niet vlak en de hoogteverschillen kunnen verraderlijk zijn. Naar de bowling lopen betekent heuvelop en een heel klein beetje heuvelaf. Een pittig stukje om bij de bowling te komen en dat merken we al snel genoeg.
Ik train met Ma mee om het baanpatroon te verkennen. Op de banen ligt het toernooipatroon. Ik vraag om een paar huisschoenen, pak een bal van Ma en dan is het gewoon gaan. Het patroon past bij mijn manier van spelen. Terwijl Terwijl Ma nog aan het zoeken is, kan ik de ene na de andere bal lekker van links naar rechts spelen. De bal komt hoog in de pocket binnen, maar zeker niet te hoog. De pins lijken een dansuitvoering te geven op het pindeck en de ene na de andere strike verschijnt op het scorescherm.
Voor de spares pak ik een redelijk passende huisbal. Gewoon oplijnen en een rechte bal. Niets meer en niets minder. Gewoon rechtdoor. Voor de single pins op links kan ik natuurlijk ook de bal van mijn moeder pakken en die gingen met een lekkere bocht en vele extra meters over de baan uiteindelijk met een sweep naar links om die ene pin van het pindeck te tikken.
Ma zei vaak tegen mij, “ik wil net zo bowlen als jij”, maar ze moest toch echt accepteren dat ik als man met lange armen een voordeel had en daardoor meer aan een bal kon meegeven..
Na wat grote en kleinere aanpassingen op de approach, vindt ze haar lijn, ziet dat het beter loopt en krijgt daardoor vertrouwen. In ieder geval voldoende vertrouwen om met een goed gevoel aan het toernooi te kunnen beginnen. Ik zei nog wel tegen haar tegen het einde van de training: “Ja Ma, ook spares oefenen!” Dat hoort erbij, al gaat ze daar het liefst even aan voorbij en wil ze focussen op haar approach en strike lines.
Mijn gemak op deze lijn en de vele strikes op het scorescherm trekken ondertussen de aandacht van een andere speler. Volgens mij was het een Amerikaan. Hij komt even praten. Met welke bal speel ik? Welke lijn gooi ik? En voor welke series heb ik me ingeschreven? Ik vertel hem dat ik hier voor mijn moeder ben. Ik train alleen met haar mee om haar op weg te helpen. Hij kijkt me heel verbaasd aan en moet dan hard lachen. Dat heeft hij nog niet eerder gezien. Ik krijg ook nog een compliment voor mijn bowlingstijl, zonder dat ik daarvoor in dure bowlingballen of bowlingschoenen heb hoeven investeren.
Tijdens de voorronden kijk ik steeds een paar games van haar series. Ik had geen zin … want de stad Barcelona trok te hard aan mij. Met mijn leesboek in mijn zak, een wijntje en een fles La Casera om mijn eigen tinto de verano te maken.
Na de training lopen we weer naar beneden om iets te eten. Aan de Av. Diagonal, vlak bij metrostation Maria Cristina, vinden we een restaurantje. Wat we gegeten hebben, weet ik niet meer. Het voldoet in ieder geval aan de lastige eisen van mijn moedertje. En dan weet je wel dat het goed geweest moet zijn. Daarna steken we over en lopen binnendoor terug naar het hotel. Nog een kop koffie en dan slapen.
Op vrijdag speelt Ma haar eerste serie, aan het einde van de middag. We hebben dus alle tijd om ’s ochtends en aan het begin van de middag wat rond te wandelen. Daarna gaan we op tijd naar de bowling. De eerste games kijk ik mee. Maar een uurtje of wat later loop ik de Av. del Doctor Marañón af richting de Diagonal om bij Zona Universitària de metro naar het centrum te nemen. Bij Liceu stap ik uit. De trap op en daar sta ik op La Rambla, met zicht op de voorgevel van het Gran Teatre del Liceu en als je naar rechts kijkt, zie je de ingang van de Mercat de la Boqueria, de erg bekende versmarkt van Barcelona.
Ik wandel richting Plaça de Catalunya, kijk wat rond in de winkels, loop langs het Hard Rock Cafe en ga El Corte Inglés in. Altijd fijn om in deze winkel van boven naar beneden door alle afdelingen te lopen. Het is een mix van de Bijenkorf, V&D en, helemaal onderin, een supermarkt. Gewoon een beleving. Via de Avinguda del Portal de l’Àngel, met een nieuwe grote El Corte Inglés aan de rechterzijde, loop ik de Barri Gòtic in en slenter binnendoor naar Plaça Reial voor een broodje. Daarna is het tijd om terug te gaan. Vanaf Liceu neem ik de metro naar de bowling.
Ma heeft een redelijke score neergezet en is moe. We eten nog een broodje en gaan terug naar het hotel. Nadat we even zijn bijgekomen, wandelen we weer richting de bowling. We drinken er wat, eten nog iets en lopen daarna terug naar het hotel. Op het stuk van Camp Nou naar de Av. Diagonal komen we nu in een heel ander soort uitgaansleven terecht.Langs de weg staan heel veel dames van plezier te lonken naar de mannen die stapvoets in hun auto’s voorbijrijden. Op zoek naar een kort avontuurtje of alleen maar voor de opwinding. Een pooier spreekt Ma aan en vraagt of ze niet voor hem wil werken. Nee, daar heeft ze geen trek in, maar ze vindt het wel heel erg grappig. We lopen gewoon door naar het hotel. Ma heeft natuurlijk nog steeds die lach op haar gezicht, want dit hadden we natuurlijk niet verwacht tijdens ons bezoek aan Barcelona. In het hotel nog even opfrissen, op het balkon wat pagina’s lezen en dan lekker slapen.
Zaterdag is ze al vroeg in de middag aan de beurt. Ma wordt opgehaald en ik ga te voet op pad. Langs de Diagonal richting Les Corts, onderweg wat winkels bekijken en door een paar parken wandelen. Daarna neem ik de metro naar Sants om van daaruit naar het Parc de Joan Miró te lopen en kunstwerken te bekijken. Later pak ik de metro terug naar Zona Universitària en loop weer naar de bowling. Ma heeft een betere serie gespeeld, maar het is niet genoeg om zondag in de finale te mogen staan.
Die avond nemen we samen de groene lijn naar Catalunya. We flaneren over La Rambla, waar Ma zich laat verwennen met een stoelmassage. Ze geniet ervan en het is heerlijk om na de inspanningen ook even de ontspanning te krijgen. We lopen langs bandjes, sologitaristen en violisten. We blijven hier en daar luisteren en wandelen weer verder. We eten bij Les Quinze Nits. Ook van die maaltijd weet ik niet meer precies wat er op tafel stond, maar er zat in ieder geval een heerlijk stuk vlees en een lekker toetje bij. Daar ga ik altijd voor als ik er ben. Daarna zitten we nog even op het terras voordat we teruggaan naar het hotel.
Zondag slapen we eerst uit. Laat ontbijten, opfrissen en dan weer naar het centrum. Deze keer blijven we niet zitten tot Liceu. We stappen bij Espanya over op de rode lijn naar Marina. We wandelen wat door de buurt en lopen daarna door naar het strand. Bij de Olympische haven bestellen we tapas. We eten lekker, zittend aan een plastic tafeltje, en lopen daarna via Barceloneta terug richting de oude stad. Aan de Via Laietana drinken we koffie. Ma geeft aan dat ze wel terug wil naar het hotel, want ze is moe. Ik vertel haar dat we dan dezelfde route teruglopen, zo’n vijf à zes kilometer, en daarna weer de metro pakken. Ze rolt met haar ogen. Zo ver lopen? Dat trekt ze niet hoor. Ze denkt nog dat ik het meen ook, maar dan wijs ik door het raam naar metrostation Jaume I op Plaça de l’Àngel. Daar kunnen we gewoon instappen. We nemen de gele lijn en stappen bij Passeig de Gràcia over op de groene lijn. Daarna zijn we zo weer bij het hotel.
Ma doet een schoonheidsslaapje, ik ga beneden iets drinken en verslind weer wat pagina’s in mijn boekje. Een paar uur later vertrekken we nog een keer naar La Rambla om daar in de buurt wat kleins te eten. Een wandeling hoeft vanavond niet meer, maar we kijken nog wel of de stoelmasseur er weer zit. Die massage is haar kennelijk goed bevallen. Helaas kunnen we hem niet vinden. Na het eten wandelen we nog een stukje en nemen we afscheid van het centrum van Barcelona, met in ons achterhoofd dat we hier nog eens terug willen komen.
Maandagochtend worden we opgehaald en door een vrijwilliger van de organisatie naar het vliegveld gebracht. Een laatste kopje koffie en een broodje ham op het vliegveld en dan boarden. KLM brengt ons weer veilig van Catalonië naar Schiphol.
Maar Ma zou Ma niet zijn als ze hoog in de lucht niet iets zou knoeien. Jus d’orange over haar witte blouse. Een vriendelijke purser schiet haar te hulp en krijgt de vlek er met Spa Rood uit. Dankzij de airco zal de blouse bij aankomst op Schiphol ook wel weer droog zijn, verzekert de purser haar. En dat was ook zo.
Op Schiphol worden we opgewacht door twee blije guppen, CeeBee en Sonny, die blij zijn om ons weer te zien. Ons Catalaanse avontuur zit erop, maar de herinneringen aan ons uitstapje naar Barcelona zijn 24 jaar later zeker niet vergeten.
Wij zouden nog 2x samen in Barcelona terugkeren: samen met Mandy en Angela (portemonnee gerold) en met de hele familie in 2017 (bijzondere laatste dag, waar Ma gezellig met ons nog op stap ging door Barcelona.
