Soms voelt het alsof ik in een circustent sta die niemand heeft aangekondigd. Geen kaartjes, geen dresscode, maar wél een volle tribune. En daar sta ik dan. In m’n clownspak. Met schoenen zo groot dat ze een eigen postcode nodig hebben.
Ik probeer een simpel dansje. Beetje luchtig. Beetje absurd. Maar ja… met die lompe voeten is het onvermijdelijk dat ik af en toe op andermans tenen ga staan. Niet expres. Gewoon natuurkunde. Grote voeten, kleine ruimte.
En dan begint het…
Mensen die zich beledigd voelen. Geschoffeerd. Gekwetst. Boos. Alsof ik persoonlijk met een megafoon naast hun ontbijt sta te schreeuwen. Terwijl ik eigenlijk gewoon ergens op een hoekje van het internet een beetje sta te hossen in m’n clownspak.
Weet je wat het is…
Niet iedereen hoeft mijn humor te snappen. Sterker nog, gelukkig niet. Anders zou het wel heel stil worden in dat circus. Maar wat me blijft verbazen, is hoe snel mensen zich geraakt vóelen. Alsof elk woord een gerichte aanval is. Alsof alles over hen gaat.
Nieuwsflash: dat is het meestal niet.
En als het wél zo voelt… dan is dat misschien geen probleem van de schrijver, maar van de lezer. Want niemand verplicht je om te blijven kijken naar een clown waar je je aan ergert. Er is geen entree, maar ook geen uitgangscontrole. Je kunt gewoon weglopen.
Maar nee.
Blijven staan. Kijken. Zuchten. En vervolgens boos worden omdat die clown weer eens op je tenen staat.
Dan denk ik: waarom sta je daar nog?
En ja… voorzitters.
Dat is een aparte diersoort in dit circus. Die kijken niet naar het dansje. Die willen het script herschrijven. Of het podium verplaatsen. Of de clown verbieden. Begrijpen het niet, willen het niet begrijpen, of vinden het vooral lastig dat iemand zonder vergunning een spiegel ophoudt.
Terwijl de beste voorzitters die ik heb meegemaakt… opvallend genoeg vaak vaders van keepers waren. Mensen die gewend zijn dat er van alle kanten op ze geschoten wordt, maar toch blijven staan. Rustig. Relativerend. Met overzicht.
Misschien zit daar het verschil.
De één ziet een clown en lacht.
De ander ziet dezelfde clown… en voelt zich aangevallen.
En ik?
Ik trek morgen gewoon weer die veel te grote schoenen aan.
