Als ik mijn telefoon pak om iemand te bellen, mijn Favorieten open, dan staat ze er nog gewoon, Pascoal-Blom Farida. Zo heb ik haar ooit opgeslagen, maar voor mij blijft het gewoon Ma.

Ik kan haar nummer nog bellen. Als ik haar telefoon aanzet dan kan ik haar telefoon zelfs nog horen overgaan. Toch zal ze niet opnemen en het gesprek beginnen met “hallo schatje” of “Hermann-Otto!”. Aan haar stem kon ik altijd horen hoe het ging met haar. Vrolijk, moe, even klagen, gewoon eerlijk en dat mocht. Gesprekjes over trainen, coaching, de verschillende selecties, talenten, haar irritaties over sommige mensen, David, hoe slecht Ajax weer was (op de terugweg van Amsterdam naar huis). Ze hoorde ook wanneer ik moe was of als ik een beetje “under the weather” was.
Wat ik mis, is haar stem. Hoe ze opnam, hoe ze soms direct mijn naam zei. Het waren van die gewone dingen waar ik vroeger nooit bij stilstond. Ik belde Ma gewoon vaak even vanuit de auto, van thuis of gewoon ergens anders…
Haar nummer laat ik daar gewoon staan. Daar, in mijn favorieten, tussen de mensen die ik het liefst heb, want zo blijft ze er altijd toch bij…
